ربات های پرنده خودمختار

پیشرفت در رباتیک، به‌کارگیری وسایل نقلیه خودمختار را برای انجام کارهای خسته‌کننده و خطرناک و یا جایگزین مقرون‌به‌صرفه، برای همتایان انسانی خود تقویت کرده است. بر اساس محیط کاری، در یک طبقه‌بندی ساده از وسایل نقلیه خودمختار می¬توان آن‌ها را به وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (UAV) ، وسایل نقلیه زمینی بدون سرنشین (UGV)، وسایل نقلیه زیر آب خودمختار (AUV) و وسایل نقلیه سطحی خودمختار (ASV) تقسیم نمود. UAV، UGV، AUV و ASV امروزه UVS (وسایل نقلیه بدون سرنشین) نامیده می¬شوند. در دهه¬های اخیر، توسعه وسایل نقلیه خودمختار بدون سرنشین به‌طور فزاینده‌ای افزایش‌یافته و انواع مختلف وسایل نقلیه خودمختار مورد مطالعه قرار گرفته و در سراسر جهان توسعه یافته است. به‌ویژه، هواپیماهای بدون سرنشین در بسیاری از کاربردهای شرایط اضطراری که انسان اغلب نمی¬تواند وارد عمل شود مانند زلزله، سیل، آتش‌فشان فعال و یا یک فاجعه هسته¬ای، ممکن است بکار گرفته شود. تلاش¬های تحقیقاتی بر روی هواپیماهای بدون سرنشین در ابتدا، در کاربردهای نظامی متمرکز بود. با این حال، به تازگی تقاضا برای هواپیماهای بدون سرنشین مانند روبات¬های هوایی و ربات¬های پرنده که می¬توان در مواقع اضطراری و در کاربردهای صنعتی مورد استفاده قرار گیرند، به وجود آمده است. در میان طیف گسترده¬ای از هواپیماهای بدون سرنشین که توسعه یافته¬اند، HUAV در مقیاس کوچک (پهپاد مبتنی بر بالگرد) که توانایی پرواز و فرود عمودی و همچنین توانایی پرواز کروز را دارند و مهم‌ترین قابلیت آن معلق ماندن در هواست، مورد توجه قرار گرفته است. تعلیق در هوا و در یک نقطه ما را قادر به مشاهده مؤثرتر از یک هدف می¬نماید. علاوه بر این، استفاده از HUAV در مقیاس کوچک، دارای مزیت کم هزینه بودن و بهره‌برداری آسان می¬باشد.

با تشکر از کیومرث قلی پور

50,000 ریال – خرید